Posts tonen met het label Meulenhoff. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Meulenhoff. Alle posts tonen

woensdag 20 februari 2019

Ik las: Al onze gisterens - Natalia Ginzburg

Met een nawoord van Arjan Peters



Al onze gisterens

Het verhaal en mijn mening:

Voor in het boek een quote:
And all our yesterdays have lighted fools
The way to dusty death.

Macbeth, V, v. 22-23

Hoe toepasselijk dit is, leer je tijdens het lezen van dit indrukwekkend verhaal over het beleven van het leven met al zijn (on)hebbelijkheden waarvan je misschien denkt dat het jou niet zal gebeuren.

In Al onze gisterens lees je over Anna, haar familie, vrienden en kennissen vlak voor en tijdens het uitbreken van WO II. Het verhaal speelt zich af in Italië en het fascisme viert hoogtij.
Je leest over dagelijkse gebeurtenissen en proeft de eenzaamheid waarin de beschreven personen stand proberen te houden tegen een nog groter isolement; niemand durft echt eerlijk te zijn in deze situatie en praat liever niet tegen een ander om zich niet onnodig bloot te geven.

Steeds lees je over gedachten van een personage tegen terwijl deze terugdenkt aan wat is geweest. Toch blijft hier de beschrijving van gevoelens achterwege; het is alsof de mensen er niet toe doen. Zo spreekt Anna over haar dochter als het kind. Een naam wordt niet genoemd.
Wat hier heel sterk gebracht wordt is het verschil tussen arm en rijk, het verschil tussen aristocratie en de landarbeider en de aanhangers van fascisme en anti-fascisme, hoewel dat laatste snel kan veranderen.

Wanneer Ippolito's lijk wordt gevonden zoeken de omstanders en familieleden in hun herinnering naar woorden die hij had gezegd. Hier spreekt cynisme uit; want tijdens het leven had niemand echt naar hem willen luisteren, ze wilden het eigenlijk niet weten.

Anna wordt zwanger van een vriendje, die niets van haar zwangerschap wil weten. Dan komt een huisvriend die heel veel gereisd heeft naar haar toe wanneer hij haar ziet huilen en aan hem kan ze alles vertellen wat haar dwars zit; dat was ongekend voor haar.

'Hij vroeg haar hoe oud ze was en zij zei dat ze zestien was. Hij zei dat iemand van zestien zo langzamerhand moest weten hoe hij wilde leven. Zij zei dat ze haar leven wilde wijden aan het maken van revolutie. Toen begon hij hard te lachen, hij had kleine tanden, maar niet als een vos, hij had vrolijke uit elkaar staande tandjes, net allemaal rijstkorrels. Hij zei haar dat de revolutie er nu niet toe deed.'

Natalia Ginzberg heeft in Al onze gisterens beeldend verwoord hoe het leven er in de besproken tijd in Italië op het platteland aan toen ging. De vader van Anna was advocaat en schreef zijn memoires, die niet door iedereen gelezen mochten worden omdat er gepeperde dingen in zouden staan over de fascisten en de koning. Hij besloot zijn memoires te verbranden.

Ginzburg laat Anna aan één stuk door aan het woord; het is alsof je luistert naar een klein meisje dat nog niets weet van het leven en dat alles vanzelfsprekend vindt. Ze praat halsoverkop over van alles en nog wat en neemt nauwelijks tijd om adem te halen. Als je goed luistert hoor je haar zelfs opgewonden ademhalen.

Je moet als lezer even wennen aan de schrijfstijl van Ginzburg maar neem daar zeker de tijd voor want je waant jezelf daarna in Italië tussen de Italianen. De omgeving en de personages worden heel gedetailleerd beschreven; het is alsof het verhaal zich voor je ogen afspeelt.

"Ik heb Al onze gisterens graag gelezen. Er gebeurt heel weinig terwijl toch een heleboel gaande is."- Graag Gelezen 


De auteur:

Natalia Ginzburg (1916-1991) behoort tot de belangrijkste naoorlogse schrijvers van Italië.
Ze behoort tot dezelfde generatie als Primo Levi, Leonardo Sciascia, Alberto Moravia en Italo Calvino. 
Terugkerende thema’s in haar werk zijn familierelaties, de politieke situatie na de fascistische jaren en filosofie. Ook haar Joodse achtergrond en ervaringen met de Holocaust beïnvloedden haar schrijven. 
Natalia Ginzburg publiceerde vele romans, essays en toneelstukken die wereldwijd zijn vertaald en bekroond met prijzen.



Al onze gisterens koopt u bij uw lokale boekhandel of bij

Boekgegevens
Titel: Al onze gisterens
Auteur: Natalia Ginzburg
Genre: roman
Uitgave: gebonden met stofomslag, 226 pagina’s
Uitgever: Uitgeverij Meulenhoff, tweede herziene druk 2018
ISBN: 978 90 29092 46 3
ISBN: 978 94 02310 51 1 (e-book)
NUR: 300
Originele titel: Tutti i nostri ieri
Vertaling door Henny Vlot


Met dank aan Meulenhoff Boekerij voor het toezenden van dit recensie-exemplaar.

zaterdag 18 maart 2017

'De jongen en de dood', door Victor Meijer



De jongen en de dood

Boekgegevens:
Titel: De jongen en de dood
Auteur: Victor Meijer
Genre: literair prentenboek
Uitgave: Gebonden, 64 pagina's
Uitgever: Meulenhoff, februari 2017
Meulenhoff Boekerij bv
ISBN: 978 90 29090 94 0
NUR: 301

Een jongen bezoekt zijn grootvader. De jongen heeft die ochtend verzonnen dat hij een cowboy is en is met laarzen aan, een hoed op zijn hoofd en een klapperpistool aan zijn riem op weg gegaan. Hij weet dat zijn opa ziek is en heeft een doos met frambozentaartjes voor hem meegebracht, zodat grootvader zich wat beter zal gaan voelen.

Tijdens het eten van de gebakjes overlijdt zijn grootvader en de jongen is daar getuige van. De jongen schrikt enorm van de situatie en is bovendien bang dat het eten van een van zijn taartjes de oorzaak van de dood kan zijn. 
Maar nee denkt hij, het is de schuld van al die vreselijke wezens die hem al een tijdje achtervolgen en hem van zijn grootvader willen scheiden. Dat zal hij niet laten gebeuren besluit hij, en wapent zich tegen deze gedrochten die zich zelfs lijken te vermeerderen.
Deze eerste kennismaking met de dood heeft nogal wat teweeg gebracht bij de jongen en hij probeert het een plaats te geven met behulp van de fantastische middelen die hem bekend zijn.

De strijd woedt voort in de fantasie van dit kind. Een vast punt op iedere prent is een frambozentaartje, soms in een iets andere vorm maar steeds als een baken aanwezig. De emotionele belevingswereld van de jongen wordt goed weergegeven in dit prentenboek. 

Je kunt De jongen en de dood op een ander moment opnieuw oppakken, de prachtige prenten bekijken en je zult merken dat iedere keer een ander gedeelte van een prent je aandacht vraagt. Dat is het mooie van een prentenboek zonder woorden. Het verhaal hoeft niet iedere keer precies hetzelfde te verlopen, je kunt zelf een kleine draai geven aan hetgeen verbeeldt wordt.

Voor in het boek schrijft Victor Meijer over het tot stand komen van dit prentenboek. De prenten zijn in zwart-wit, tot en met de pagina met het woord 'Einde'. Daarna volgen nog vier gekleurde prenten, waarbij je zelf weer een vervolg kunt verzinnen. Vergeet vooral niet om dat te doen!
De allerlaatste prent in dit boek is een afbeelding van Victor Meijer door Victor Meijer.

De tekeningen van Victor Meijer zijn gedetailleerd en een lust voor het oog.
De jongen en de dood is een prentenboek voor volwassenen, maar deze volwassenen zullen zich hiermee weer kind kunnen voelen. De fantasie wordt geprikkeld en dat is een waar geschenk.

De auteur: 
(door Victor Meijer)

Victor Meijer (1975) is schrijver en kunstenaar. Hij schreef toneelstukken, publiceerde gedichten in Bunker Hill en illustreerde kinderboeken. Zijn debuutroman Miskend talent verscheen in 2008 bij De Harmonie en stond op de longlist van de Academica Debutantenprijs. Bij Meulenhoff verscheen in 2013 de lovend ontvangen roman Snoepreis. Als kunstenaar krijgt Meijer steeds meer bekendheid dankzij zijn prachtige, gedetailleerde schrijversportretten op boekomslagen, o.a. van Hendrik Groen, Harry Mulisch en Henning Mankell.

De jongen en de dood koopt u bij uw lokale boekhandel of bij


maandag 16 november 2015

Ik las: 'Pogingen iets van het leven te maken' van Hendrik Groen




Pogingen om iets van het leven te maken
Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 ¼ jaar

Waar gaat dit boek over?

Hendrik Groen mag dan oud zijn, hij is nog lang niet dood en niet van plan zich eronder te laten krijgen. Toegegeven: zijn dagelijkse wandelingen worden steeds korter omdat de benen niet meer willen en hij moet regelmatig naar de huisarts. Technisch gesproken is hij bejaard. Maar waarom zou het leven dan alleen nog maar moeten bestaan uit koffie drinken achter de geraniums en wachten op het einde?
In korte, ogenschijnlijk luchtige, maar vooral openhartige dagboekfragmenten laat Hendrik Groen je een jaar lang meeleven met alle ups en downs van het leven in een verzorgingshuis in Amsterdam-Noord.
Op de laatste dag van het jaar zal het nog moeilijk zijn om afscheid nemen van dit charmante personage...

Wat vond ik er van?

Met de hand op mijn hart kan ik zeggen dat ik er van heb genoten!

Een heerlijk boek om te lezen, doordrenkt met humor maar zoals ik het zie ook met duidelijke boodschappen.
Voor de politici die de zorg moeten regelen voor hoogbejaarden is de boodschap dat ze niet moeten doen alsof deze mensen niet meer leven, alsof ze allemaal al dementerend zijn en dat het dan niet meer uitmaakt hoe men leeft.
Voor de ouderen is de boodschap dat men moet leven zolang er (leefbaar) leven is. Ook als je kwaaltjes hebt er het beste van maken.
Indien het mogelijk is samen met anderen die in hetzelfde bootje zitten genieten van de oude dag en je niets aan laten praten door anderen. Je leeft maar één keer.
Voor de jongeren is de boodschap dat je met respect om moet gaan met ouderen, zij hebben dat in ieder geval verdiend.

Het was steeds moeilijk om het boek weg te leggen, ondanks de lekker korte hoofdstukken die steeds één dag behandelen. Ik heb geboeid zitten lezen over de oprichting van de rebellenclub, een besloten vereniging met de naam Oud-maar-niet-dood (Omanido) en heb zitten gniffelen bij het lezen van de doelen van deze vereniging. Er was duidelijk over nagedacht!

De eerste notitie van Hendrik is op 1 januari 2013. Hij zegt daar het volgende:
'Ik hou ook het komend jaar niet van bejaarden. Dat geschuifel achter die rollators, dat misplaatste ongeduld, dat eeuwige klagen, die koekjes bij de thee, dat zuchten en steunen.'
Op 31 december 2013 besef ook ik dat er een heleboel veranderd is gedurende dat jaar. Tijdens dit jaar werd ik meegesleept in gevoelens van blijheid en trots maar er waren zeker ook aandoenlijke momenten waarop het ouder worden met alle ongemakken voorop stond.

Dit 'geheime dagboek van Hendrik Groen, 83¼ jaar' heb ik graag gelezen.

De auteur:

Hendrik Groen begon zijn eerste dagboek op de literaire website Torpedo Magazine, waarna Meulenhoff voorstelde er een boek van te maken. Het succes van 'Pogingen iets van het leven te maken' - er is een heuse Hendrik Groen-fanclub, de vertaalrechten zijn verkocht aan meer dan 25 landen, en er komt een tv-serie - heeft hem geïnspireerd tot het schrijven van een vervolg, dat begin 2016 zal verschijnen.
Zelf zegt hij over zijn romans: 'Geen zin is gelogen, maar niet elk woord is waar.'

Koop dit boek bij uw lokale boekhandel of via:
bol.com
Ako.nl
Bruna.nl
ECI.nl

Titel: Pogingen iets van het leven te maken
Auteur: Hendrik Groen
Genre: roman
Uitgave: paperback, 328 pagina's
Uitgever: Meulenhoff Boekerij BV
eerste druk juni 2014, vijftiende druk september 2015
ISBN: 978 90 29089 97 5
ISBN: 978 90 02301 66 3 (e-book)
ISBN: 978 90 29090 64 3 (grote lettereditie)
NUR: 301
Tekening omslag © Victor Meijer

Met dank aan Uitgeverij Meulenhoff voor het recensie-exemplaar






vrijdag 13 november 2015

Ontvangen: 'Pogingen iets van het leven te maken' - Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83¼ jaar




Pogingen om iets van het leven te maken
Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 ¼ jaar

Waar gaat dit boek over?

Hendrik Groen mag dan oud zijn, hij is nog lang niet dood en niet van plan zich eronder te laten krijgen. Toegegeven: zijn dagelijkse wandelingen worden steeds korter omdat de benen niet meer willen en hij moet regelmatig naar de huisarts. Technisch gesproken is hij bejaard. Maar waarom zou het leven dan alleen nog maar moeten bestaan uit koffi edrinken achter de geraniums en wachten op het einde?
In korte, ogenschijnlijk luchtige, maar vooral openhartige dagboekfragmenten laat Hendrik Groen je een jaar lang meeleven met alle ups en downs van het leven in een verzorgingshuis in Amsterdam-Noord. Op de laatste dag van het jaar zal het nog moeilijk zijn om afscheid nemen van dit charmante personage...

Enkele quotes:
'In rake bewoordingen fileert hij het bestaan in een verzorgingshuis. Gerieflijk en hilarisch tegelijk.' **** Leeuwarder Courant
'Geestig, tragisch en soms aangrijpend.' Het Parool

De auteur:

Hendrik Groen begon zijn eerste dagboek op de literaire website Torpedo Magazine, waarna Meulenhoff voorstelde er een boek van te maken. Het succes van 'Pogingen iets van het leven te maken' - er is een heuse Hendrik Groen-fanclub, de vertaalrechten zijn verkocht aan meer dan 25 landen, en er komt een tv-serie - heeft hem geïnspireerd tot het schrijven van een vervolg, dat begin 2016 zal verschijnen.
Zelf zegt hij over zijn romans: 'Geen zin is gelogen, maar niet elk woord is waar.'

Koop dit boek bij uw lokale boekhandel of via:
bol.com
Ako.nl
Bruna.nl
ECI.nl

Titel: Pogingen iets van het leven te maken
Auteur: Hendrik Groen
Genre: roman
Uitgave: paperback, 328 pagina's
Uitgever: Meulenhoff Boekerij BV
eerste druk juni 2014, vijftiende druk september 2015
ISBN: 978 90 29089 97 5
ISBN: 978 90 02301 66 3 (e-book)
ISBN: 978 90 29090 64 3 (grote lettereditie)
NUR: 301
Tekening omslag © Victor Meijer