Ik las 'Hotels in Parijs 1999' geschreven door Pieter van der Wielen. Lees hier mijn recensie (inclusief inkijkexemplaar)

 Een ode aan de Lichtstad

Hotels in Parijs 1999

Een ode aan Parijs en een mooie nostalgische en 

persoonlijke dwaaltocht

Wat doe je als je in 1999 een hotelgids in handen krijgt met de 200 meest charmante adressen van Parijs? De meeste mensen zouden er een paar uitkiezen voor hun volgende stedentrip. Journalist Pieter van der Wielen besloot echter tot een titanenklus: hij maakte het tot zijn missie om ze (bijna) allemaal te bezoeken. 

Zesentwintig jaar later is daar het resultaat: Hotels in Parijs 1999, een boek dat veel meer is dan een simpele verzameling recensies. 

De drijfveer achter dit project is even simpel als ontwapenend. Op de vraag "waarom?" antwoordt Van der Wielen met de legendarische woorden van een bergbeklimmer over de Mount Everest: "Because it’s there." Het typeert de sfeer van het boek; het is een ode aan de nieuwsgierigheid en de kunst van het dwalen.

Van der Wielen voert ons langs 160 hotels, verspreid over negentien arrondissementen. De variatie is groot: van vergane glorie in afgetakelde kamers waar de eigenaar zelf nog tussen de gasten woont, tot de absolute decadentie van 5 sterren paleizen waar de rich and famous de lakens delen.

Wanneer ik de heuvel af loop richting het Pantheon glijdt de Citroën Berlingo van loodgietersbedrijf Dupont et fils luid claxonnerend op me af. Hij probeert uit alle macht te remmen maar dat lukt niet op de bevroren weg. Er is geen stoppen aan. Ik eindig half op de motorkap en samen glijden we nog een stuk verder de heuvel af. In mijn herinnering duurt de neerwaartse tocht een halfuur. 

Later zou iemand me uitleggen dat dat een bekende neurologische reactie is, in nood vertraagt je brein de waarneming.

Wat dit boek echt tot leven wekt, is de manier waarop de auteur de hotels als decor gebruikt voor grotere verhalen. Hij fungeert als een klassieke flaneur; hij observeert, luistert en verbindt de locaties aan de geschiedenis. Zo reconstrueert hij kleine biografieën van schrijvers, kunstenaars en politici die ooit op exact dezelfde plekken sliepen.

Maar ook zijn eigen belevenissen zijn goud waard. Of hij nu wordt aangereden door een loodgieter (wat wonderwel uitmondt in een gezamenlijke maaltijd), of het hondje aait van Charlotte Gainsbourg: Van der Wielens persoonlijke anekdotes zijn vrolijk, soms ongemakkelijk, maar altijd onderhoudend.

Er hangt een gezonde dosis nostalgie boven de pagina's. In een tijd waarin we gewend zijn om binnen drie klikken een hotel te boeken op basis van duizenden (vaak zielloze) reviews, herinnert dit boek ons aan de tijd vóór de dominantie van Booking.com en Airbnb. Het is een eerbetoon aan de inmiddels gestopte uitgeverij Rivages en aan de eigenzinnige hoteleigenaren die standhielden tegen de eenheidsworst van de grote hotelketens.

Een avond in januari hangt er dichte mist in de Rue du Bac en een vrouw met een zonnebril loopt me tegemoet. Haar witte hond springt tegen mijn been op. Ik aai de hond en dan pas herken ik het baasje: Charlotte Gainsbourg, die zo onopvallend door de straat loopt met een pet en zonnebril en sjaal dat het eigenlijk juist opvalt.

Voor in het boek staan op volgorde van arrondissement (1 t/m 19) de namen van de hotels die bezocht werden. Voor de lezer die houdt van een strakke chronologie kan de structuur soms wat desoriënterend werken. Omdat de bezoeken verspreid zijn over een kwart eeuw, is het niet altijd duidelijk wanneer een specifieke ervaring plaatsvond. Maar dat mag de pret niet drukken.

Hotels in Parijs 1999 is een heerlijk, lichtvoetig en bovenal inspirerend boek. Het is verplichte kost voor de Parijs-liefhebber en een droom voor iedereen die liever dwaalt dan de gebaande paden volgt. Het is een herinnering dat de mooiste verhalen vaak liggen te wachten achter een onopvallende deur in een zijstraatje van de Seine.

INKIJKEXEMPLAAR

De auteur

Pieter van der Wielen (Oegstgeest, 28 februari 1974) studeerde geschiedenis en werkt als journalist en presentator voor radio en televisie. Hij presenteerde op de radio Nieuwsweekend, Nooit meer slapen en Met het oog op morgen en maakt een wekelijkse podcast voor NRC.

Hotels in Parijs 1999 koopt u bij (de webwinkel van) uw lokale boekhandel of bij:

bol.

Bruna.nl

Libris

Standaard Boekhandel

Boekgegevens

Titel: Hotels in Parijs 1999

Auteur: Peter van der Wielen

Genre: literaire non-fictie, memoirs

Uitgave: paperback, 272 pagina's

Uitgever: Hollands Diep, februari 2026

ISBN: 9789048865512

ISBN: 9789048865529 (eBook)

ISBN: 9789048865536 (luisterboek)

NUR: 320

Met dank aan Hollands Diep voor het toezenden van een recensie-exemplaar.

(bron info: Hollands Diep)

Graag uw aandacht voor 'Beladen huis' geschreven door Christien Brinkgreve. Lees hier meer (inclusief inkijkexemplaar)

 Memoir
 Genomineerd voor de NS Publieksprijs

Beladen huis

Een moedige zoektocht naar herinneringen, liefde en de ruimte die we innemen

Na de dood van haar man ruimt een vrouw haar huis op. Kamer voor kamer reflecteert ze in dit liefdevolle, moedige boek op herinneringen en rouw.

Beladen huis is het relaas van een vrouw na het overlijden van haar man. Na zijn dood dringt tot haar door dat hun huis overwoekerd is geraakt met spullen en zwaarmoedigheid. Terwijl zij de kamers opruimt, ontstaat langzaam weer ruimte in haar gevoelens voor hem. Ze wil terugvinden hoe hij ooit was, hoe zij ooit was en begrijpen waarom hun leven samen is gelopen zoals het is gelopen. Herinneringen komen terug, de doorwerking van het verleden wordt zichtbaar, materiële en psychische verwerking gaan hand in hand. Beladen huis is een moedige memoir over de ruimte die je inneemt in een relatie, in een gezin, in de maatschappij, als moeder en als vrouw, over eenzaamheid, angst en de keuzes die we maken uit liefde.

INKIJKEXEMPLAAR

De auteur

Christien Brinkgreve (1949) schrijft op heldere en trefzekere wijze over vrouwen en mannen, ouders en kinderen, en plaatst hun ervaringen in de context van de tijd waarin ze leven. Naast essays en columns schreef ze onder meer De belasting van de bevrijding (1988), De vrouw en het badwater (1992), Van huis uit, samen met Bram van Stolk (1997) en Huismensen. In Vroeg mondig laat volwassen (2004) beschrijft Brinkgreve de poreus wordende grenzen tussen jeugd en volwassenheid. In 2006 verscheen Wie wil er nog moeder worden? In De ogen van de ander (2009) gaat Brinkgreve in op het belang van zelfkennis. In 2012 verscheen Het verlangen naar gezag, over vrijheid, gelijkheid en het verlies van houvast, in 2014 Vertel. Over de kracht van verhalen.

Neem ook een kijkje op haar website.

Dit boek in de media:

‘Ze heeft met dit boek echt iets opengebroken: in zichzelf, maar ook voor anderen. Een prachtig memoir.’ – Oek de Jong

‘Waarom is gelijkwaardigheid in de liefde nog zo ver te zoeken, is een van de confronterende vragen die Brinkgreve opwerpt in dit mooie, rauwe en ontroerende boek.’ – Margriet

‘Een buitengewoon interessant, knap geschreven boek over een feministische vrouw, die gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen in theorie nastreefde, maar merkte hoe moeilijk het was – en is – om het in de praktijk van een huwelijk te realiseren.’ – Frits Abrahams, NRC

Beladen huis koopt u bij (de webwinkel van) uw lokale boekhandel of bij:

bol.

Bruna.nl

Libris

Standaard Boekhandel

Boekgegevens

Titel: Beladen huis

Auteur: Christine Brinkgreve

Genre: memoir

Uitgave: paperback, 176 pagina's

Uitgever: Uitgeverij Atlas Contact, januari 2025

ISBN: 9789045050713

ISBN: 9789045050720 (eBook)

ISBN: 9789045052854 (gebonden)

NUR: 320/749

Inmiddels tiende druk

Met dank aan Uitgeverij Atlas Contact voor het toezenden van een recensie-exemplaar.

(bron info: Uitgeverij Atlas Contact)

Ik las 'Verborgen vader' geschreven door Dido Michielsen. Lees hier mijn recensie van haar memoir

 

Verborgen vader 

Een prachtig geschreven, pijnlijk eerlijk verslag van 

een zoektocht naar een verborgen vader

Dido Michielsen's memoir 'Verborgen vader' is een indringende en moedige zoektocht naar de waarheid achter haar raadselachtige vader, Rudy Michielsen, die op brute wijze uit haar kinderleven verdween. Dit is geen gemakkelijke verkenning; het is een ontmanteling van een jeugdliefde die omsloeg in afkeer, en een poging om de brokstukken van een onbegrijpelijke vaderfiguur te herenigen tot een menselijk portret.

Voor in het boek zijn een familie-stamboom en een foto van Dido in de armen van haar vader Rudy afgebeeld.

Het boek begint met de beschrijving van de scherpe, traumatische leegte die Rudy's plotselinge verdwijning achterliet in het hart van de zevenjarige Dido. De liefde verhardt tot afkeer, een pantser dat haar beschermt tegen het verdriet en de onbetrouwbaarheid van de man. Michielsen excelleert in het overbrengen van deze jeugdige pijn en de volwassen vragen die eruit voortvloeien: Waarom? Wat maakte hem zo moeilijk, zo egoïstisch? En hoe hebben zijn ervaringen – het Japanse krijgsgevangenkamp, de strijd tegen de Indonesiërs (terwijl hijzelf van Indische afkomst was) – hem gevormd, of liever, misvormd?

De memoir is op zijn sterkst wanneer Michielsen haar journalistieke nauwkeurigheid combineert met haar persoonlijke kwetsbaarheid. Ze volgt zijn sporen met een bewonderenswaardige vastberadenheid, reizend door Nederland, Japan en Indonesië. Deze reizen zijn niet alleen geografische verplaatsingen, maar ook psychologische pelgrimstochten naar de kern van haar eigen 'vaderwond'.

Wat 'Verborgen vader' zo pakkend maakt, is dat Michielsen de lezer geen gemakkelijk of romantisch antwoord voorschotelt. Ze vindt niet de vader van vroeger terug. In plaats daarvan onthult ze een verdwaald, teleurstellend mens vol bizarre leugens en egoïsme. Dit eerlijke, onopgesmukte portret is de grootste kracht van het boek. De schrijfster weigert haar vader vrij te pleiten, maar slaagt erin om, te midden van de desillusie, mededogen en zelfs een sprankje liefde te vinden voor de gekwetste man achter de mythe en de afkeer.

De centrale thematiek – de overgang van afkeer naar mededogen, van pantser naar kwetsbaarheid – is universeel en ontroerend. Het gaat niet alleen om Rudy Michielsen, maar om het leren accepteren van complexe, onvolmaakte ouders en de genezing van de wonden die zij onbedoeld of opzettelijk achterlaten.

'Verborgen vader' is een prachtig geschreven, pijnlijk eerlijk verslag van een zoektocht die niet eindigt in een knusse hereniging, maar in een wijze en volwassen aanvaarding van een man en zijn schaduw. De vele foto’s completeren het memoir. Dido Michielsen bewijst met dit werk dat de moed om het pantser af te leggen de ware sleutel is tot zelfontdekking en innerlijke vrede.

De auteur

Dido Michielsen is een Nederlandse auteur en journalist met een indrukwekkende carrière in de media en literatuur. Bekend om haar meeslepende schrijfstijl en haar vermogen om historische gebeurtenissen tot leven te brengen, heeft Michielsen een unieke plaats verworven in de Nederlandse literaire wereld. 

Dido Michielsen liet zich voor haar romandebuut Lichter dan ik inspireren door het leven van haar betovergrootmoeder. Het boek werd bejubeld door de pers, won de boekhandelsprijs 2020 en werd genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs. Van haar debuut zijn al meer dan 100.000 exemplaren verkocht. 

Haar boeken worden in vertaling uitgegeven in Italië en Indonesië. 

Verborgen vader koopt u bij (de webwinkel van) uw lokale boekhandel of bij:

bol.

Bruna.nl

Libris

Standaard Boekhandel

Boekgegevens

Titel: Verborgen vader

Auteur: Dido Michielsen

Genre: literaire non-fictie, memoir

Uitgave: paperback met illustraties, 160 pagina's

Uitgever: Hollands Diep, augustus 2025

ISBN: 9789048871575

ISBN: 9789048871582 (eBook)

ISBN: 9789048871599 (luisterboek)

NUR: 320

Met dank aan Hollands Diep voor het toezenden van een recensie-exemplaar.

(bron info: Hollands Diep)

Ik las 'Hopman', een memoir geschreven door Rudie Kagie. Lees hier mijn recensie (inclusief inkijkexemplaar)

 Een memoir

Hopman 

Over onvoorwaardelijke liefde, verraad en de complexe zoektocht 

naar identiteit en geborgenheid

'Hopman' van Rudie Kagie is een verbluffend openhartig en ontroerend boek. In dit autobiografische verhaal duikt Kagie in zijn jeugd als voogdijpupil en de bijzondere, uiteindelijk pijnlijke relatie met een journalist die hij als een mentor en tweede vader zag.   

Het boek begint met een indringend eerste hoofdstuk waar op de tweede bladzijde een vraag over seksueel misbruik ter sprake komt. Open het inkijkexemplaar en lees... 

Daarna lees je hoe de dan 12-jarige hoofdpersoon in contact komt met een journalist die zich over hem ontfermt. Deze man, de hopman, is een verstokte vrijgezel en biedt hem een alternatief voor het leven in een pleeggezin en belooft hem bovendien een toekomst vol liefde en avontuur. De twee ontwikkelen een onconventionele vriendschap, gedreven door de kinderlijke hunkering naar liefde van Rudie en de wens van de hopman om een gezin te stichten. 

Die vakantie bij meneer Kraaijvanger, die hopman van je, gaat misschien niet door. Ik dacht dat alles geregeld was…

...De logeerpartij kwam op losse schroeven te staan nadat er twijfels waren gerezen over de intenties van een ongehuwde hopman die zich over een drieëntwintig jaar jongere pupil ontfermde. Wie had toestemming gegeven voor dit contact?

Kagie beschrijft hun gezamenlijke zoektocht naar een vrouw en moeder op een meeslepende manier. Deze passages zijn doordrenkt van een kinderlijke onschuld en het hoopvolle verlangen naar een volwaardig gezin. Dit maakt de uiteindelijke wending des te pijnlijker. De droom spat uiteen wanneer de hopman zich op een manier gedraagt die Rudie als verraad ervaart. De man die ooit zijn arm om hem heen sloeg en hem 'zijn zoon' noemde, blijkt niet de redder te zijn die hij dacht.

Mijn echte vader komt onregelmatig op zondag op het bezoekuur van Nieuw Voordorp. Hij wil mijn beoogde pleegouders niet ontmoeten, want volgens hem hangt het kinderbeschermingsgedoe van list en bedrog aan elkaar. Het zal hem trouwens een zorg wezen hoe ik erbij loop. Naar mijn schoolresultaten is hij niet nieuwsgierig en als ik zonder sjaal de straat op wil, dan ga ik wat hem betreft mijn gang maar.

De schrijfstijl van Kagie is direct en ongekunsteld, wat bijdraagt aan de oprechtheid van het verhaal. Hij spaart zichzelf niet en deelt zijn diepste emoties, angsten en teleurstellingen op een kwetsbare manier. De lezer wordt volledig meegetrokken in de innerlijke wereld van de jonge Rudie en voelt de intensiteit van zijn ervaringen.

'Hopman' is meer dan alleen een persoonlijke geschiedenis; het is een universeel verhaal over onvoorwaardelijke liefde, verraad en de complexe zoektocht naar identiteit en geborgenheid. Het laat zien hoe de band met een volwassene het leven van een kind kan bepalen, zowel in positieve als in negatieve zin. 

INKIJKEXEMPLAAR

De auteur

Rudie Kagie (1950) is journalist en schrijver. 

Over zijn kinderbeschermingsverleden schreef hij eerder Schuifkaas (2011).

Over Schuifkaas:

'Grote emoties van de ik-figuur worden via dit mooie, compacte verhaal voorzichtig via de band gespeeld. Ze komen harder aan dan eindeloos gelamenteer over trauma's. (...) 

Een klein meesterwerk.' de Volkskrant

'Hartverscheurend mooi.' Trouw

Eerder las ik van Rudie Kagie: Bikkel.

Hopman koopt u bij (de webwinkel van) uw lokale boekhandel of bij:  

webwinkel Prometheus

bol.

Libris

Standaard Boekhandel

Boekgegevens

Titel: Hopman

Auteur: Rudie Kagie

Genre: memoir

Uitgave: paperback, 280 pagina’s

Uitgever: Prometheus, editie 2017

ISBN: 9789044630183

ISBN: 9789044630190 (eBook)

Met dank aan Rudie Kagie.

(bron info: Prometheus)

Vandaag in de schijnwerpers 'Verborgen vader' een memoir geschreven door Dido Michielsen. Lees hier meer

 Een ontroerend openhartige zoektocht 
naar een verborgen vader

Verborgen vader 

Wanneer haar vader plotseling uit haar leven verdwijnt, weet de zevenjarige Dido niet wat haar overkomt. Rudy Michielsen was alles voor haar. Die liefde slaat om in afkeer voor de onbetrouwbare man die door haar moeder terecht buiten de deur is gezet. 

Die afkeer is haar pantser. Maar na verloop van tijd dringen steeds meer vragen zich aan haar op. Waaróm was hij zo onbetrouwbaar, zo moeilijk? Wat was hem in een Japans krijgsgevangenkamp overkomen? Wat spookte hij uit in de strijd tegen de Indonesiërs, van wie hij nota bene zelf afstamde? Vaak houdt Dido's vader zich verborgen, maar ze vangt ook glimpen op van zijn ware karakter, zijn bizarre leugens en egoïsme. Heeft zijn plotselinge vertrek haar een vaderwond bezorgd?

Ze gaat zijn sporen na: in Nederland, Japan en Indonesië. Uiteindelijk vindt ze niet de vader van vroeger terug, maar een verdwaald mens die haar teleurstelt, en voor wie ze toch mededogen en zelfs wat liefde kan voelen. Lukt het Dido Michielsen ook om haar eigen pantser af te leggen?

De auteur

Dido Michielsen is een Nederlandse auteur en journalist met een indrukwekkende carrière in de media en literatuur. Bekend om haar meeslepende schrijfstijl en haar vermogen om historische gebeurtenissen tot leven te brengen, heeft Michielsen een unieke plaats verworven in de Nederlandse literaire wereld. 

Dido Michielsen liet zich voor haar romandebuut Lichter dan ik inspireren door het leven van haar betovergrootmoeder. Het boek werd bejubeld door de pers, won de boekhandelsprijs 2020 en werd genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs. Van haar debuut zijn al meer dan 100.000 exemplaren verkocht. 

Haar boeken worden in vertaling uitgegeven in Italië en Indonesië. 

Verborgen vader koopt u bij (de webwinkel van) uw lokale boekhandel of bij:

bol.

Bruna.nl

Libris

Standaard Boekhandel

Boekgegevens

Titel: Verborgen vader

Auteur: Dido Michielsen

Genre: literaire non-fictie, memoir

Uitgave: paperback met illustraties, 160 pagina's

Uitgever: Hollands Diep, augustus 2025

ISBN: 9789048871575

ISBN: 9789048871582 (eBook)

ISBN: 9789048871599 (luisterboek)

NUR: 320

Met dank aan Hollands Diep voor het toezenden van een recensie-exemplaar.

(bron info: Hollands Diep)

Ik las: 'Man zonder rijbewijs' geschreven door Oek de Jong

 autobiografisch, verrassend en intiem

Man zonder rijbewijs

Man zonder rijbewijs van de Nederlandse schrijver Oek de Jong is inderdaad zoals op de binnenflap te lezen is, een memoir die leest als een roman. 

Het boek gaat over het leven van deze auteur en in het bijzonder over zijn relatie met auto's. De Jong is halverwege de zestig wanneer hij besluit om alsnog rijles te nemen in zijn woonplaats Amsterdam. Hij is een buitenstaander in de bijzondere wereld gezien vanuit de auto. Hij observeert deze ‘autowereld’ van een afstand en hij schrijft over zijn fascinatie voor auto's, maar ook over zijn angst voor ze. Autorijden is geen ‘must’ maar het is wel handig als je het kunt in geval van een noodsituatie. Bovendien leert hij door rijlessen zijn woonplaats Amsterdam beter kennen.

“Ondertussen haal ik tijdens deze tochten ook makkelijk mijn tienduizend stappen. Soms sta ik op een kruispunt te wachten tot ik kan oversteken en herken ik het opeens als een kruispunt waar ik met Dave naast me in de auto voor het stoplicht heb gestaan, mijn blik beperkt door de voorruit, gericht op het stoplicht en de mensenstroom op de zebra. Opeens krijgt de anonieme stoplichtsituatie een omgeving, opeens weet ik waar ik al die keren heb gestaan.”

Het boek is geschreven in een lichte en humoristische stijl, maar De Jong gaat ook in op de serieuzere aspecten van zijn leven, zoals zijn relatie met zijn moeder, zijn vader, het geloof, zijn depressie en een doodswens. In verschillende verhaallijnen vertelt hij hier over in ‘Man zonder rijbewijs’.

“Er zijn mensen die hun gestorven vader of moeder missen. Ik ken die gewaarwording niet. In de eerste jaren na hun dood voelde ik wel eens een kortstondig verlangen om ze nog eens in levenden lijve te zien, om ze nog eens te kunnen aanraken, maar ik besefte ook altijd dat niet alleen zij er dan weer zouden zijn, maar ook onze verhouding, onze geschiedenis en al onze tekortkomingen, en dan verdween dat verlangen op slag.”

De Jong is een scherp observator en hij weet de wereld rondom de auto op een unieke manier te beschrijven; zelfspot ontbreekt hier zeker niet.

Het boek is heel persoonlijk en ontroerend; het is een bijzondere autobiografie van Oek de Jong.

Ik heb ‘Man zonder rijbewijs’ graag gelezen.

INKIJKEXEMPLAAR

De auteur:

Oek de Jong (1952) wordt nationaal én internationaal erkend als een van de belangrijkste Nederlandse schrijvers van nu. Zijn grote romans Opwaaiende zomerjurken, Cirkel in het gras, Hokwerda’s kind en Pier en oceaan werden veelvuldig bekroond, genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs en de Gouden Uil. In 2019 verscheen de roman Zwarte schuur, die op de shortlist van de Libris Literatuur Prijs eindigde, en werd bekroond met Boekenbon Literatuurprijs. De in 2020 verschenen autobiografische essaybundel Het glanzend zwart van mosselen werd genomineerd voor de vierjaarlijkse essayprijs van de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal en Letteren (KANTL).

Man zonder rijbewijs koopt u bij (de webwinkel van) uw lokale boekhandel of bij:

bol.com

BookSpot

Bruna.nl

Libris

Standaard Boekhandel

Boekgegevens:

Titel: Man zonder rijbewijs

Auteur: Oek de Jong

Genre: memoir

Uitgave: hardcover, 240 pagina’s

Uitgever: Atlas Contact, 23 september 2022

ISBN: 9789025473594 hardcover

ISBN: 9789025473921 paperback

ISBN: 9789025473600 eBook

NUR: 320

Met dank aan Atlas Contact voor het toezenden van een recensie-exemplaar.

(bron info: Atlas Contact)

Vandaag in de schijnwerpers 'Man zonder rijbewijs' geschreven door Oek de Jong

 "Een verrassende memoir die leest als een roman, over jong zijn en ouder worden, vol humor en zelfspot."

Man zonder rijbewijs

Halverwege de zestig besluit Oek de Jong, die nooit heeft willen autorijden, alsnog rijles te nemen. Zijn eerste rit op de Ring van Amsterdam bezorgt hem de schok die de aanzet is geweest tot het schrijven van Man zonder rijbewijs. Waarom leerde hij het autorijden niet eerder?

Die vraag leidt terug naar hoe hij is geworden wie hij is.

Beelden komen op: een bijna fatale rit in de auto van zijn moeder, hoe hij door een eenzelvige vader en moeder werd gevormd, het machismo van zijn Friese grootvader, ongelukken en narrow escapes, reizen in Egypte en Marokko zonder auto, de invloed van introversie op een leven.

INKIJKEXEMPLAAR

De auteur:

Oek de Jong (1952) wordt nationaal én internationaal erkend als een van de belangrijkste Nederlandse schrijvers van nu. Zijn grote romans Opwaaiende zomerjurken, Cirkel in het gras, Hokwerda’s kind en Pier en oceaan werden veelvuldig bekroond, genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs en de Gouden Uil. In 2019 verscheen de roman Zwarte schuur, die op de shortlist van de Libris Literatuur Prijs eindigde, en werd bekroond met Boekenbon Literatuurprijs. De in 2020 verschenen autobiografische essaybundel Het glanzend zwart van mosselen werd genomineerd voor de vierjaarlijkse essayprijs van de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal en Letteren (KANTL).

Man zonder rijbewijs koopt u bij (de webwinkel van) uw lokale boekhandel of bij:

BookSpot

Bruna.nl

Libris

Standaard Boekhandel

Boekgegevens:

Titel: Man zonder rijbewijs

Auteur: Oek de Jong

Genre: memoir

Uitgave: hardcover, 240 pagina’s

Uitgever: Atlas Contact, 23 september 2022

ISBN: 9789025473594 hardcover

ISBN: 9789025473921 paperback

ISBN: 9789025473600 eBook

(bron info: Atlas Contact)

Ik las: 'De mannen die we oogstten' geschreven door Jesmyn Ward

 

‘Naast Colson Whitehead een van de belangrijkste schrijvers over ras in Amerika.’ – Trouw

De mannen die we oogstten

Voor in het boek lees je een tekst geschreven door Harriet Tubman.

Harriet Tubman (Maryland, 1823 – 10 maart 1913) was een ontsnapte slavin. Ze heeft op naar schatting 13 reizen naar het zuiden van de Verenigde Staten minstens 300 slaven helpen ontsnappen, naar het noorden of naar Canada, gebruikmakend van het netwerk dat bekendstaat als de Underground Railroad.

Tijdens het lezen van dit boek begrijp je hoe belangrijk deze tekst voor Jesmyn Ward moet zijn.

“We zagen de bliksem en dat waren de geweren; en toen hoorden we de donder en dat waren de kanonnen; en toen hoorden we de regen die neerdaalde; en toen we de gewassen gingen binnenhalen, waren het dode mannen die we oogstten.”

Op de zwarte cover zijn in enigszins vergane letters de namen afgebeeld van de vijf mannen die onderwerp zijn in dit boek.

In de proloog lees je over de achtergronden, over wie, waar en hoe. Het is een goede basis voor zowel haar eigen verhaal als voor de portretten van de vijf nog jonge mannen die ze binnen vier jaar verloor als gevolg van drugsverslaving, ongeluk, zelfmoord en geweld. 

Zoals het stukje op het voorblad te lezen is, ervaart Jesmyn deze doden als een gevolg van wat er gezaaid is, zowel door henzelf of door anderen. Keer op keer vroeg Jesmyn Ward zich af waarom het zo moest gebeuren; en moest het wel zo gebeuren en of er een reden voor dit alles was.

Binnen vier jaar raakte de Afro-Amerikaanse schrijfster Jesmyn Ward vijf  mannen die haar na aan het hart lagen kwijt onder wie haar enige broer.

Ze gingen ten onder aan de wrede werkelijkheid die jonge Zwarte mannen in het Zuiden van de Verenigde Staten al te vaak ten deel valt. 

Telkens weer vroeg Ward zich af: waarom?

De auteur vertelt haar hier eigen verhaal, haar memoires. Het is een bijzonder persoonlijk verhaal waardoor je als lezer het gevoel krijgt steeds dichter bij de auteur te komen.

De memoires worden afgewisseld door het portret van één van de vijf mannen die ze binnen vier jaar moest verliezen. Het eerste portret beschrijft de man die als laatste stierf in 2004 en het laatste portret is dat van haar broertje; hij stierf als eerste in 2000. Deze portretten laten de overledenen zien aan de hand van haar eigen herinneringen.

Haar eigen leven en het leven van de vijf overledenen vloeien op deze manier samen. In haar eigen woorden: “Dit is waar verleden en toekomst samenkomen."

De auteur kon haar verlies niet verwerken en dacht dat erover schrijven haar daarbij zou helpen.

Het is een eerlijk, maar rauw verhaal geworden. De auteur moest tenslotte de waarheid onder ogen zien dat deze dierbaren, eigenlijk nog jongens, uitsluitend door hun afkomst uit haar leven waren verdwenen. Ze hebben verkeerde keuzes gemaakt maar in de omstandigheden waarin ze opgroeiden was het moeilijk anders te doen.

“De meeste jonge Zwarte mannen in mijn omgeving zagen zich vroeg of laat genoodzaakt om te gaan dealen vanwege de trage economie waarin ze als gevolg van het arbeidsoverschot volledig vervangbaar waren geworden.”

De Zwarte bevolking in Mississippi waar Jesmyn Ward en de overleden jongens opgroeiden is helaas nog steeds slachtoffer van discriminatie en wegkijken door anderen. 

Vaders die al snel het gezin verlaten om ergens anders wat te kunnen verdienen, de drugs, het drankmisbruik en het gebrek aan kansen van de achterblijvers om écht iets van hun levens te maken is op het platteland van Mississippi nog steeds een feit. Moeders en dochters houden de familie bij elkaar zo goed als het kan, maar kunnen niet echt iets veranderen omdat racisme hier de boventoon blijft voeren.

Wanneer je de titels van de hoofdstukken achter elkaar leest, krijg je een beetje een kijkje in het leven van Ward:

‘We zijn in Wolf Town’, ‘We worden geboren’, ‘We raken gewond’, ‘We kijken toe’, ‘We worden wijzer’ en ‘We zijn hier’.

'De mannen die we oogstten' is hartverscheurend, mede omdat het nog steeds realiteit is. 

“Volgens de cijfers, volgens alle officiële gegevens, is dit wat onze levens hier, op de plek waar geschiedenis, racisme, armoede en economische macht samenkomen, waard zijn: niets.”

Een brok in je keel tijdens het lezen is geen teken van zwakte, het is eerder een teken van boosheid, omdat kansen voor de Zwarte bevolking nog ver te zoeken zijn in dit gedeelte van de Verenigde Staten van Amerika.

LEES HIER HET EERSTE HOOFDSTUK

De auteur:

Jesmyn Ward (1977) groeide op in DeLisle, Mississippi, waar ze in 2005 de orkaan Katrina ternauwernood overleefde. Ward ontving de National Book Award in 2011. In 2017 kreeg ze hem opnieuw voor Het lied van de geesten, waarmee ze de eerste vrouw ooit is die de prijs twee keer heeft gekregen.

De mannen die we oogstten is door New York Magazine uitgeroepen tot een van de beste boeken van de 21e eeuw, en door The New York Times tot een van de vijftig beste memoirs.

Lees hier mijn recensie van: Het lied van de geesten.

De mannen die we oogstten koopt u bij (de webwinkel van) uw lokale boekhandel of bij:

webshop Uitgeverij Atlas Contact

bol.com

Bruna.nl

BookSpot

Libris

Standaard Boekhandel

Boekgegevens:

Titel: De mannen die we oogstten

Auteur: Jesmyn Ward

Genre: literaire roman, memoir

Uitgave: paperback, 272 pagina’s

Uitgever: Uitgeverij Atlas Contact, mei 2021

ISBN: 9789025470616

ISBN: 9789025470852 (eBook)

NUR: 302

Oorspronkelijke titel: Men We Reaped

Vertaald door: Astrid Huisman

Met dank aan Uitgeverij Atlas Contact voor het toezenden van een recensie-exemplaar.

(bron info: Uitgeverij Atlas Contact)

Mag ik uw aandacht voor: 'De mannen die we oogstten', geschreven door Jesmyn Ward. Zij ontving als eerste vrouw tweemaal de National Book Award!

 

De mannen die we oogstten

Binnen vier jaar raakte de gelauwerde Afro-Amerikaanse schrijfster Jesmyn Ward vijf dierbare mannen kwijt, onder wie haar enige broer.

Ze gingen ten onder aan drugsverslaving, geweld, ongelukken, zelfmoord, kortom: aan de wrede werkelijkheid die jonge Zwarte mannen in het Zuiden van de Verenigde Staten alt te vaak ten dele valt. 

Telkens weer vroeg Ward zich af: waarom?

Om haar verlies te verwerken begon ze erover te schrijven. Dit hielp haar een verschrikkelijke waarheid onder ogen te zien: haar jeugdvrienden en broer waren domweg ten prooi gevallen aan hun afkomst.

Nog voordat de term ‘institutioneel racisme’ gangbaar was, wees Ward de geschiedenis, armoede, kansloosheid en gebroken familieverbanden aan die inherent zijn aan het leven van de Zwarte bevolking in Amerika.

Ward, zelf opgegroeid in een arme Zwarte gemeenschap op het platteland van Mississippi, schetst liefdevolle portretten van de vijf mannen en de wereld waarin ze groot zijn geworden – en die hen uiteindelijk heeft vermorzeld.

Lees hier het eerste hoofdstuk.

De auteur:

Jesmyn Ward (1977) groeide op in DeLisle, Mississippi, waar ze in 2005 de orkaan Katrina ternauwernood overleefde. Ward ontving de National Book Award in 2011. In 2017 kreeg ze hem opnieuw voor Het lied van de geesten, waarmee ze de eerste vrouw ooit is die de prijs twee keer heeft gekregen.

De mannen die we oogstten is door New York Magazine uitgeroepen tot een van de beste boeken van de 21e eeuw, en door The New York Times tot een van de vijftig beste memoirs.

Lees hier mijn recensie van: Het lied van de geesten.

De mannen die we oogstten koopt u bij (de webwinkel van) uw lokale boekhandel of bij:

webshop Uitgeverij Atlas Contact

bol.com

Bruna.nl

BookSpot

Libris

Standaard Boekhandel

Boekgegevens:

Titel: De mannen die we oogstten

Auteur: Jesmyn Ward

Genre: literaire roman, memoir

Uitgave: paperback, 272 pagina’s

Uitgever: Uitgeverij Atlas Contact, 18 mei 2021

ISBN: 9789025470616

ISBN: 9789025470852 (eBook)

NUR: 302

Oorspronkelijke titel: Men We Reaped

Vertaald door: Astrid Huisman

Met dank aan Uitgeverij Atlas Contact voor het toezenden van een recensie-exemplaar.

Ik las: 'In de Mokumse jaren'. Deze memoir werd geschreven door Patrizia Filia. Ik ben onder de indruk.

In de Mokumse jaren 

Boekgegevens

Titel: In de Mokumse jaren

Auteur: Patrizia Filia

Genre: literaire non-fictie, memoir

Uitgave: paperback, 304 pagina's

Uitgever: Stichting de LuiaardVrouwe, november 2016

Foto-omslag: Elena Bosio, 1981

ISBN: 978 90 82623 20 8

NUR: 320 

Begin jaren tachtig van de vorige eeuw. 

Niet lang na hun ontmoeting in Turijn reist de danseres Patrizia Filia met de mimespeler en theatermaker Will Spoor naar Amsterdam om daar samen te gaan wonen en werken.

Drieëndertig jaar na dato blikt ze terug op die tijd. De vele mensen die ze ontmoet in binnen- en buitenland, zowel in de theaterwereld als daarbuiten, blijken een nog grotere invloed te hebben gehad op haar ontwikkeling dan gedacht.

Gravend in haar herinneringen komt het verleden terug, alsof de tijd stil is blijven staan.

Samen met haar grote nieuwsgierigheid en brede interesse maakt haar memoir In de Mokumse jaren tot een reis door de geschiedenis.

Mijn leeservaring:

Ik heb enorm kunnen genieten van deze reis door de geschiedenis. 

Let wel: denk niet dat je een snelle trip maakt door het leven van Patrizia Filia; neem de tijd om alles goed tot je door te laten dringen en Google zo nu en dan om dan nog meer van deze memoir te kunnen genieten. 

Ik deed dat en was onder de indruk van hetgeen beschreven wordt in ‘In de Mokumse jaren’. 

De cover sprak me al meteen aan. Een mooi stel om naar te kijken. Patrizia en Will samen tegen deze achtergrond ademen de sfeer uit van deze kunstenaars en hun leven; een sfeer die je ook in het boek zult proeven.

Ik vond het leuk om tijdens het lezen zoveel te herkennen in deze memoir.

Niet wat betreft de gebeurtenissen, maar vooral wat betreft het soms vanzelfsprekend nemen van mensen die we tegen komen tijdens ons leven, de plaatsen die we bezoeken of die we onze woonplaats mogen noemen.

Ook ik denk soms: ‘waar ken ik hem of haar eigenlijk van?’, zonder daar verder op in te gaan en dat is iets wat ik eigenlijk wel zou moeten doen.

Ook nog even nadenken over de plaatsen waar ik kwam; over waarom ik daar kwam en met wie. Niet er alleen maar aan denken omdat het toen mooi weer was. Wie heb ik ontmoet?

De schriftelijke correspondentie, de mailwisselingen van Patrizia en de dagboeken hebben haar geholpen in haar terugkeer naar het verleden. Will was de hoofdpersoon, maar ook anderen werden niet vergeten.

‘Ik zei dat ik van hem hield en hij zei dat hij dat wist. Meer hebben we niet gezegd.’

Ik heb ‘In de Mokumse jaren’ heel graag gelezen en kan het iedereen aanraden.

Deze memoir leerde me meer over mensen, plaatsen en culturen. Het heeft mijn leven op poëtische wijze verrijkt.

De auteur:

(foto: Allesandro Vermeulen)

Patrizia Filia, geboren in 1953 in Savoië, Frankrijk uit Sardijnse ouders is theatermaakster, schrijfster en dichteres. Begin jaren zestig van de vorige eeuw verhuisde ze naar Turijn, waar ze hedendaagse dans studeerde. Ze maakte choreografieën, speelde straattheater en in een film. In 1982 vertrok ze naar Amsterdam waar ze haar eigen theaterstijl verder ontwikkelde.

Ze verhuist in 1988 naar Dordrecht.

Patrizia is eveneens artistiek leider van Stichting de LuiaardVrouwe. Deze stichting werd door haar opgericht in 1989. Vanaf 1989 combineerde ze het regisseren met het schrijven van theaterteksten en theaterbewerkingen. 

Haar theaterwerk was behalve in Nederland ook al te zien in Italië, België, Duitsland, Engeland, Hongarije, Griekenland, Verenigde Staten, Turkije en Frankrijk.

In 1996 publiceerde ze de monoloog Medea, in 2013 de dichtbundel De schaduw van het park, in 2015 de dialoog Sapfo, een dichteres van Lesbos en de dichtbundel Kop leeg.

In de Mokumse jaren koopt u bij uw lokale boekhandel of bij

Bruna.nl

bol.com

BookSpot (ECI)

Standaard Boekhandel

Libris.nl

Met dank aan Stichting de LuiaardVrouwe voor het toezenden van een recensie-exemplaar.