Halewijn
Een zinderende verkenning van macht, misleiding en de betekenis van familie
Heer Halewijn sanc een liedekijn;
Al wie dat hoorde wou bi hem sijn.
Al wie dat hoorde wou bi hem sijn.
Het middeleeuwse lied van de Heer Halewijn is een van de meest lugubere en fascinerende stukken uit onze literatuurgeschiedenis. In haar roman ‘Halewijn’ neemt Else Boer dit klassieke thema en weeft er een gelaagd, historisch verhaal omheen dat zich afspeelt in het drassige, bosrijke Fasna (het huidige Vaassen) aan het begin van de 12e eeuw.
De kracht van dit boek ligt in de dualiteit tussen de twee hoofdpersonages: Elena en Marzoeta. Elena en Marzoeta zijn geen passieve slachtoffers; ze vormen hun eigen verhaal.
Elena is de bastaarddochter van de kasteelheer, een jonge vrouw die letterlijk haar stem moet vinden. Ze kampt met een spraakgebrek en is alleen vrij wanneer ze zingt.
Marzoeta is de nieuwe kasteelvrouwe, een stadse vrouw uit Zutphen die zich opgesloten voelt in de verstikkende bossen en de koude muren van de Cannenburgh.
Wat begint als een vijandige relatie tussen de "legitieme" vrouw en het "onwettige" kind, groeit uit tot een noodzakelijk verbond. Terwijl de jonge vrouwen in de omgeving een voor een verdwijnen, ontdekken zij dat de grootste dreiging soms niet van buitenaf komt, maar van binnen de kasteelmuren.
Met moeite steeg ik van de muilezel af. Het zand rondom de boom was mul, en eenmaal bij de wortels aangekomen was ik buiten adem. Ik wist niet goed waarom ik was afgestegen – ik zag niets, geen teken van leven, alleen de takken die zich grillig en dreigend afstaken tegen de vuurrode lucht.
‘De zon gaat bijna onder, ‘zei Adalwin. ‘Dit is geen plek voor een zwangere vrouw.’
Hij had gelijk, en toch draaide ik me niet direct om. Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat er hier iets was, iets wat zich misschien net buiten mijn zicht bevond. Het deed me denken aan een verhaal dat ik ooit van een minstreel in Zutphen had gehoord, over een boom die met zijn wortels tot aan de onderwereld kwam en met zijn takken tot in de hemel reikte.
De introductie van Adalwin, de charmante maar manipulatieve broer van Marzoeta, brengt de spanning naar een kookpunt. Hij belichaamt de klassieke 'Halewijn': een man die betovert met zang en woorden, maar wiens karakter zo zwart is als de nacht waarin de vrouwen verdwijnen.
Else Boer slaagt erin om de 12e eeuw tastbaar te maken. De hiërarchie aan het hof, de geur van wol en verf, en de beklemmende aanwezigheid van het dichte woud vormen een sfeervol decor. De setting in Fasna (1107-1109) voelt authentiek en goed onderzocht aan. Het boek balanceert knap op de grens tussen een historische roman en een psychologische thriller.
Het boek is meer dan een hervertelling; het is een eerbetoon aan de veerkracht van vrouwen in een tijd waarin hun waarde vaak enkel werd gemeten in erfgenamen en gehoorzaamheid. Het mysterie van de verdwenen vrouwen houdt de vaart erin.
‘Halewijn’ is een zinderende hervertelling die de stoffige bladzijden van de geschiedenisboeken doet opstuiven. Else Boer geeft een stem aan degenen die in de oorspronkelijke ballade vaak slechts figuranten waren. Voor liefhebbers van historische fictie met een scherp, duister randje is dit boek een absolute aanrader. Ik heb er werkelijk van genoten.
De auteur
Else Boer (1991) schrijft boeken, korte verhalen en essays. Ze schreef eerder de romans Ik wacht hier en De huurster en het poppenhuis. Halewijn is haar eerste historische roman.
Halewijn koopt u bij (de webwinkel van) uw lokale boekhandel of bij:
Boekgegevens
Titel: Halewijn
Auteur: Else Boer
Genre: historische roman
Uitgave: paperback, 320 pagina's
Uitgever: Uitgeverij Prometheus, januari 2026
ISBN: 9789044658026
Met dank aan Uitgeverij Prometheus voor het toezenden van een recensie-exemplaar.
(bron info: Uitgeverij Prometheus)
