Posts tonen met het label November. Alle posts tonen
Posts tonen met het label November. Alle posts tonen

dinsdag 26 november 2019

Ik las 'De reizen van Ólafur Egilsson': jubileumboek ter gelegenheid van het 12½-jarig bestaan en de honderdste uitgave van Uitgeverij de Brouwerij.

Een 17e-eeuwse IJslander ontvoerd door moslimpiraten.


De reizen van Ólafur Egilsson

In de zomer van 1627 plunderden Barbarijse zeerovers uit Noord-Afrika de zuidkust van IJsland. 
Bijna vierhonderd gevangenen werden weggevoerd in slavernij. Onder de gevangenen was eerwaarde Ólafur Egilsson (geboren in 1564), een lutherse dominee van begin zestig. Dit boek is het verslag van zijn ervaringen.

Met een voorwoord van Prof. dr. Hans Renes, historisch-geograaf.

De Reizen van Ólafur Egilsson, dat op IJsland bekendstaat als Reisubok Séra Ólafs Egilssonar, is al sinds zijn ontstaan in de zeventiende eeuw een klassieker in de wereldliteratuur. Toch werd het in 2008 pas voor het eerst vertaald naar het Engels en verschijnt medio juli 2019 ook de Nederlandse vertaling van Joris van Os.

Het Reisubok (De Reizen) is historisch gezien een belangrijke tekst. Het is een van de vroegste reisboeken van een noordelijke, post-reformatorische Europese schrijver die zowel de islamitische als de christelijke beschaving in de zeventiende eeuw beschrijft. Daarnaast vertelt het een indringend en opmerkelijk persoonlijk verhaal.

Het zal sommige lezers misschien verbazen dat islamitische kapers, opererend vanuit Noord-Afrikaanse havens aan de Middellandse Zee, zich zo ver noordelijk waagden als IJsland, maar in de zeventiende eeuw waren ze op het toppunt van hun macht. In door roeiers aangedreven galeien vielen ze al sinds de middeleeuwen schepen en kustplaatsen aan. Daarbij werden buitgemaakte gevangenen als slaaf verkocht of tegen hoge losprijzen vastgezet. Tegen de zeventiende eeuw hadden ze van Europeanen geleerd hoe ze zeilschepen moesten bouwen en bevaren, wat langeafstandsexpedities zoals die naar IJsland mogelijk maakte. Deze expedities waren de Tyrkjarániδ, de Turkse Plundertochten, zoals ze toentertijd genoemd werden. Zeventiende-eeuwse IJslanders gebruikten 'Turken' als een algemene benaming voor moslims, en niet voor inwoners van het land dat we nu als Turkije beschouwen. De rooftochten van Barbarijse zeerovers worden tot op de dag van vandaag de Turkse Plundertochten genoemd.

Tijdens de Tyrkjarániδ, in de zomer van 1627, plunderden kapers uit Algiers en Salé (in Marokko) de oostelijke en zuidelijke kusten van IJsland, evenals de Westmaneilanden voor de zuidkust. Tijdens die plundertocht werden tientallen mensen gedood, en mogelijk vierhonderd mensen gevangengenomen om ze in Noord-Afrika als slaven te verkopen. Dominee Ólafur, zijn vrouw en hun kinderen behoorden tot de gevangenen op de Westmaneilanden.

Het Reisubok vertelt het verhaal van de plundertocht, maar nog veel meer. Dominee Ólafur wist het namelijk met zijn ontvoerders op een akkoordje te gooien. Er werd een losgeldbedrag afgesproken om zijn familie vrij te kopen. Vervolgens reisde hij in zijn eentje van Noord-Afrika naar Denemarken in een poging het geld bijeen te brengen.

Mijn leeservaring:

De illustraties die in het boek zijn opgenomen zijn een goede aanvulling op hetgeen geschreven is. Op deze manier ga je helemaal mee terug in de tijd. Ook de voetnoten zijn zeker de moeite waard om te lezen. Het is achtergrondinformatie die je zeker niet moet missen!
Je leest over slaven, piraten, koningshuizen en de rauwheid van de tijd waarin het boek geschreven werd.

Nederland en de Nederlanders hebben een grote rol gespeeld in de beschreven gebeurtenissen. Zo schrijft Ólafur Egilsson in 1628:
"Wat de mensen in Nederland betreft, die zijn in alle opzichten anders dan alle andere. Ze zijn humaan en welwillend, met name de zeelieden. De vrouwen zijn nergens zo mooi als daar, en je kunt wel zeggen dat ze uitermate aantrekkelijk zijn."

Behalve dat de Nederlandse zeelieden humaan en welwillend zijn naar de mening van Egilsson, vond de legendarische aanval van de Barbarijse zeerovers op de IJslandse kust en de Westmaneileanden waarschijnlijk plaats onder leiding van Nederlandse piraten. De Nederlanders hadden indertijd geleerd om Europese vierkant getuigde zeilschepen te bouwen en te besturen. 
Zonder de Nederlanders zouden de aanvallen op  IJsland nooit hebben plaatsgevonden.
Er wordt ook een heel hoofdstuk gewijd aan Nederland met als titel:
'Over wat ik in Nederland meemaakte, over dat land en zijn plaatsen.'

Ólafur Egilsson vergist zich in dit boek vaker in de locatie op zee waar hij zich naar zijn mening bevindt, maar hij heeft dan ook geen Google ter beschikking en moet het vaak op de gok doen. 
Het is geen hoogstaande literatuur, maar hij heeft zijn ervaringen opgeschreven met de beste bedoelingen. Dit maakt het door de eenvoudige schrijfstijl en de vertaling ervan tot een boek dat voor de meeste Nederlanders een groot geheim openbaart. 

Ik heb De reizen van Ólafur Egilsson graag gelezen; het is een leeservaring die ik niet had willen missen.



De reizen van Ólafur Egilsson koopt u bij uw lokale boekhandel of bij:

Boekgegevens
Titel: De reizen van Ólafur Egilsson
Originele titel: The travels of referend Ólafur Egilsson
Vertaald door: Joris van Os
Genre: literaire non-fictie, waargebeurd
Uitgave: Geïllustreerd, gebonden in hardcover, kapitaalbandjes en leeslint, 176 pagina's
Uitgever:  Uitgeverij de Brouwerij | Brainbooks, juli 2019
ISBN: 978 90 78905 09 7
NUR: 402

Jubileumboek ter gelegenheid van het 12½-jarig bestaan en de honderdste uitgave van Uitgeverij de Brouwerij.


Met dank aan Uitgeverij de Brouwerij voor het toezenden van een recensie-exemplaar.

woensdag 20 november 2019

Ik las: 'Schaduwliefde', geschreven door Bob Van Laerhoven



Schaduwliefde

Waarom kunnen mensen zo wreed tegen elkaar zijn? In zijn zoektocht naar antwoorden concentreert Bob Van Laerhoven zich op individuen, maar op de achtergrond schemeren ideologieën, religies en politieke structuren door.

Op confronterende wijze neemt de auteur ons in tien verhalen mee naar verschillende landen en tijdperken, met als rode draad de destructieve gevolgen van onze hartstochten: van het hedendaagse Syrië tot Algerije in de jaren vijftig, van de burgeroorlog in Liberia in de jaren negentig tot de opstand in Belgisch Congo in de jaren zestig.

De tien verhalen belichten de schaduwkant van de liefde, die de brandstof vormt voor onze gewelddadigheid, innerlijke eenzaamheid en gulzige ego's.
(bron info: achterflap)


Mijn mening:
  
Schaduwliefde gaat voornamelijk over liefde, maar belicht tegelijkertijd de andere kant van liefde: waar deze liefde toe kan leiden. Dat heeft niets meer met liefde te maken.

In de tien verhalen in Schaduwliefde is realiteit door de auteur op een geloofwaardige manier vermengd met fictie. De kennis van Van Laerhoven over de locaties en de bewoners waarover hij schrijft ligt hier aan ten grondslag. 
Tijdens het lezen is het alsof naar een programma gekeken wordt waarin achtergronden belicht worden van gruwelijke misdaden die gepleegd werden in realiteit of in de gedachten van in oorsprong liefhebbende personen.
Waar houdt liefde op en wordt het een reden om met oogkleppen op, iets of iemand te volgen. Blijkt het uiteindelijk de aard van het individu te zijn of gebeurde er iets in zijn of haar leven waardoor de reacties zijn zoals ze zijn? En is het dan minder erg?

"Vroeg of laat gaat het hart dood aan de littekens die leugens maken."

De tien verhalen zijn stuk voor stuk een eyeopener. Het ene verhaal is rauw en grof, het andere is daarentegen heel begrijpend en aardig voor het personage maar alle tien zijn ze door de auteur in duidelijke taal neergeschreven. Na het lezen blijf je nog een tijdje hangen in de beschreven sfeer en kunt zo de boodschap nog even laten bezinken.

Ik heb deze tien verhalen in Schaduwliefde graag gelezen omdat ze me meegenomen hebben op een reis door de tijd en door verschillende locaties, maar bovenal om te zien waartoe hartstocht kan leiden als deze de kans krijgt. Hartstocht is tenslotte niet alleen toepasbaar in de liefde en dat moeten we onder ogen blijven zien.


De auteur:

Bob Van Laerhoven (1953) is journalist, globetrotter en columnist. 
Hij is schrijver van meer dan 30 boeken en is doorgebroken in de VS, Frankrijk en Canada. 
Bob Van Laerhoven publiceerde in de leidende internationale magazines Ellery Queen’s Mystery Magazine en Wasafiri. 
Onlangs nog riep The San Diego Book Review zijn Dangerous  Obsessions uit tot de beste bundel korte verhalen van 2015. 
Met De wraak van Baudelaire, een internationaal succes, won hij de Knack Hercule Poirotprijs 2007. De Engelse vertaling Baudelaire’s Revenge won in 2014 de USA Best Book Award in de categorie Mystery/Suspense.

Meer info op zijn website.

Eerder las ik van Bob Van Laerhoven: De schaduw van de mol.

Schaduwliefde koopt u bij uw lokale boekhandel of bij:

Boekgegevens:
Titel: Schaduwliefde
Auteur: Bob Van Laerhoven
Genre: literaire fictie, verhalenbundel
Uitgave: paperback, 288 pagina's
Uitgever: Houtekiet, oktober 2019                                       
ISBN: 978 90 89247 74 2
ISBN: 978 90 89247 75 9 (e-Book)
NUR: 300, 303


Met dank aan Houtekiet voor het toezenden van een recensie-exemplaar.

donderdag 14 november 2019

Ik las: 'Mijn Italiaanse moeder', geschreven door Violet Leroy



Mijn Italiaanse moeder

Het verhaal van Anna Harper begint in 1945, als ze vier wordt. Haar moeder traint haar voor een huwelijk met een diplomaat, haar vader heeft een geheim oorlogsverleden. Anna groeit op in eenzaamheid. Ze probeert te ontsnappen aan de dwingelandij van haar moeder en de lafheid van haar vader door haar eigen droomwereld te creëren. Haar illusies brengen haar ten slotte in Italië, waar een nieuw leven op haar wacht.

Mijn Italiaanse moeder is een ontroerende, lichtvoetige en grappige roman waarin een dochter zich bevrijdt van het juk van haar ouders. Het is deels gebaseerd op ware gebeurtenissen. 
(Bron info: Uitgeverij De Kring)


Mijn mening:

De proloog die tevens het eerste gedeelte bleek te zijn van de epiloog zweepte mijn nieuwsgierigheid op naar een grote hoogte.
"Mijn verleden werd heden, het werd de lange, eenzame weg die ik als kind te gaan had naar mijn bevrijding."
Deze woorden zeggen veel, maar niet half zo veel dan op het moment dat je deze spannende roman helemaal gelezen hebt.
Niet spannend met moord of diefstal in een detective of een thriller, alhoewel hetgeen de hoofdpersoon te verduren krijgt er niet voor onder doet! 
Zoals in een detective wordt gezocht naar de waarheid en in een thriller de dader moet worden gevonden, beleef je dat in 'Mijn Italiaanse moeder'. Het boek leest heerlijk door de prettige schrijfwijze van de auteur en de aanwezige humor.

De akelige en moeilijk te accepteren pijn die Anna moet ondergaan wordt prachtig afgewisseld door humoristische beschrijvingen van belevingen van deze hoofdpersoon.

Omdat 'mammie' vroeger op een naaiatelier gewerkt had kon ze als de beste kleren naaien voor het gezin, wat goed van pas kwam tijdens hun vakantie in Italië. Maar na het zwemmen in zee lubberde de broek van meneer H nog wijder om zijn dunne benen en terug op het strand viel het even anders uit dan bedoeld was:
"Er hing iets uit het wijde pijpje van zijn zwembroek." Ze vond het zelfs moeilijk om tegen Bruin te vertellen, en:
"Het was een soort zak. Een zak met haren erop. En een saucijs."
Hoe beeldend kun je iets beschrijven? Het is alsof je naar een foto kijkt. Ik had tranen in mijn ogen van het lachen. 

Haar mammie probeert haar eigen leven opnieuw gestalte te geven door haar dochter te drillen en haar op te voeden tot iemand die zij zelf nooit heeft kunnen zijn. Dat heeft tot gevolg dat Anna opgroeit als een bijzonder eenzaam meisje.

"Ik vluchtte de eetkamer in, naar Bruin. Morgen na school weer zo'n vreselijke les. Misschien moest ik iets breken. Het servies. Of mijn arm. Ik wou dat ik dood was. Net als dokter Hertog. Zou ik me voor de tram laten vallen? Bruin begon te huilen. 'De lieve dokter Hertog,' snikte hij. 'Dood in de stad waar hij me gevonden heeft. Hij was de enige die mijn moeder kende.' "

Gelukkig heeft Anna een goed stel hersens en vindt een uitlaatklep in de beer Bruin die haar gedachten onder woorden brengt omdat ze zelf deze woorden niet uit mag spreken van mevrouw H: haar mammie.

Anna denkt te weten waarom haar moeder zo liefdeloos is ten opzichte van haar dochter: ze is niet haar echte moeder. Ze past alleen op Anna en voedt haar op een manier op zodat ze later klaar is om weer in contact te komen met haar echte moeder die vast en zeker een heel belangrijke en rijke Italiaanse vrouw is: een barones. Dat kan gewoon niet anders. 
Vanaf dat moment heeft ze behalve Bruin nog iemand die haar gedachten onder woorden kan brengen en waarmee ze gesprekken kan voeren: haar Italiaanse moeder.

De manier waarop Anna met haar moeilijkheden omging en hoe ze een oplossing zocht lijkt heel bijzonder en absurd maar het overkomt meer van ons. Dat was een geruststelling om te lezen. 

Ik heb deze spannende beschrijving van het leven van Anna graag gelezen en zoals ik al eerder aangaf:

"Zoals in een detective wordt gezocht naar de waarheid en in een thriller de dader moet worden gevonden, beleef je dat ook in 'Mijn Italiaanse moeder'. Het boek leest heerlijk door de prettige schrijfwijze van de auteur en de aanwezige humor."


De auteur:

Violet Leroy groeide op in Amsterdam en woont nu op de Veluwezoom. Ze schreef drie zeer goed ontvangen thrillers: Tot de bodem (2008), Medelijden met de duivel (2011) en De helft van mijn ziel (2014). 
Mijn Italiaanse moeder is haar eerste roman.

Neem zeker ook een kijkje op haar mooie website en lees daar meer over haarzelf en haar werk.

Eerder las ik van Violet Leroy de psychologische thriller: De helft van mijn ziel.

Mijn Italiaanse moeder koopt u bij uw lokale boekhandel of bij

Boekgegevens
Titel: Mijn Italiaanse moeder
Auteur: Violet Leroy
Genre: roman
Uitgave: paperback, 288 pagina's
Uitgever: Uitgeverij De Kring, oktober 2018
ISBN: 978 94 62971 14 1
ISBN: 978 94 62971 15 8 (eBook)
NUR: 301


Met dank aan Uitgeverij De Kring voor het toezenden van een recensie-exemplaar.

maandag 11 november 2019

Ik las: 'Onzichtbaar', geschreven door Edith van Walsum



Onzichtbaar

Samenvatting: 

Door een vreemde valpartij komen Hendrik en Diane met elkaar in contact. Hij is een oudere journalist die zijn werk mist en te veel drinkt. Zij is een stil meisje dat geen band heeft met haar ouders. Haar beste vriend is de hond Sebastiaan. Ondanks de verschillen ontstaat er iets bijzonders tussen Hendrik en Diane. Wat volgt is een ontroerend verhaal over verleden, toekomst en de dood die een van hen als een schaduw achtervolgt. Of is het iets anders dat hen in de gaten houdt. 

Onzichtbaar is een roman over vervreemding, eenzaamheid en hoop.
(bron info: achterflap)

Bekijk HIER de officiële boektrailer van Onzichtbaar.

Mijn mening:

Edith van Walsum heeft het met deze roman klaargespeeld om me van de eerste tot en met de laatste letter geboeid te laten lezen. De flashbacks zijn nodig om de levens van Hendrik en Diane te kunnen begrijpen. Afscheid nemen is in Onzichtbaar een belangrijk onderwerp; zowel het afscheid nemen van personen als afscheid nemen van de jeugd komt aan bod.

De twee verhaallijnen zijn zo heerlijk helder in de derde persoon geschreven dat de lezer het gevoel krijgt deze personages ook daadwerkelijk zelf te (her)kennen.
De bijzondere vriendschap tussen deze twee wordt prachtig beschreven door de auteur. Het lijkt in het begin van een vriendschap met eigenbelang als inzet, maar dit groeit uiteindelijk uit tot iets moois.

In cursief lees je gedachten van iemand die heel dicht bij een van de personages staat; wiens mening van belang is voor de ander. Het lijkt op afscheid nemen. Maar deze gedachten zijn ook van belang voor het andere personage. Hierdoor komen ze nog dichter bij elkaar; ze worden als het ware door deze 'onbekende' geholpen om te groeien.

"De gangdeur gaat open en een grote vrouw met ogen als violen stapt de kamer in, blonde haren vallen in lange ongelijke plukken langs haar blozende gezicht. Ze ruikt naar buitenlucht, naar zon, gras en boterbloemen.
Hendrik gaat staan, de vrouw knijpt stevig in zijn uitgestoken hand en schudt de haren uit haar ogen, een echte hondenvrouw. Nina en de hond komen achter haar aan. de hond. Hij is binnen. Diane staart naar de hond, haar hele gezicht lacht.
'Sebastiaan,' fluistert ze, 'ahh, hij lijkt zo op mijn Sebastiaan.' "

Ik heb werkelijk genoten van deze roman. De onverwachte wendingen waren de kers op de taart!


De auteur:

Edith van Walsum, geboren in Schiedam, woont in Hoorn. Zij is schrijver en redigeert teksten. Ze werkte als freelancer bij o.a. het NHD en was tekstschrijver bij het bureau Full Moon Productions. 

Eerder verschenen van haar de romans Het Trapgat (SUA), nominatie AKO-literatuurprijs-longlist, Ongehoord (Ad. Donker) en De Ander (Archipel/ De Arbeiderspers). De bundel In mijn verbeelding bestaan wij (Babylon De Geus), interviews met mensen met een meervoudige persoonlijkheid en de kettingroman Verdronken Dromen, het Westfries boekenfeest geschenk. 

Onzichtbaar koopt u bij uw lokale boekhandel of bij

Boekgegevens
Titel: Onzichtbaar
Auteur: Edith van Walsum
Genre: roman
Uitgave: gebonden, 154 pagina's
Uitgever: Uitgeverij LetterRijn, november 2018
ISBN: 978 94 91875 72 4
ISBN: 978 94 91875 77 9 (eBook)


Met dank aan Uitgeverij LetterRijn voor het toezenden van een recensie-exemplaar.

vrijdag 8 november 2019

Ik las: 'Een dier voor Roos', geschreven door Marleen Schmitz en geïllustreerd door Paul Wolfs




Een dier voor Roos

Als ze gaan verhuizen mogen de zusjes Roos en Lynn een huisdier uitzoeken.
Maar ze willen allebei een ander dier. 
Ze zoeken… en zoeken… 
Wordt het een hond of een kat? 
Of misschien een giraf of een geit?


'Een dier voor Roos' is een prachtig prentenboek om uit voor te lezen.
Roos is niet zo blij met het nieuws van mama dat ze gaan verhuizen, dit in tegenstelling tot haar oudere zusje Lynn die er de voordelen van in kan zien.
Roos denkt vooral aan alles wat ze gaat missen als ze ergens anders wonen, zoals een boom die ze kan zien als ze in bed ligt en de duif die daar woont.
Mama ziet dat Roos erg aan het idee moet wennen en belooft dat de kinderen een huisdier uit mogen zoeken.

In dit boekje komen een heleboel dieren voorbij en het is leuk om te lezen hoe de kleine Roos nog niet precies weet hoe het dier heet; ze heeft zelf een naam bedacht voor zebra: een pyjamapaard!
Grote zus Lynn helpt haar waar ze kan en vertelt Roos dat een zebra ook nog iets anders is: een oversteekplaats op straat.

Naarmate het boek vordert zijn de kinderen zo druk met het kiezen van een huisdier dat ze helemaal vergeten dat ze bij een verhuizing een bekende plek gaan verlaten. Ze kijken uit naar de toekomst en naar hun nieuwe huisdier.
Jammer dat het verhaal niet langer is. Ik heb ook genoten van de vrolijke tekeningen van Paul Wolfs.

Ik heb 'Een dier voor Roos' graag gelezen en kijk uit naar een volgend kinderboek van Marleen Schmitz.


De auteur:

Marleen Schmitz is geboren en opgegroeid in Montfort, een Limburgs dorp in de buurt van Roermond.

In 2004 is ze serieus begonnen met schrijven. Na een paar jaar van schrijfklasjes, cursussen en workshops ging ze aan de slag. Omdat ze (nog) niet kan kiezen, schrijft ze romans, kinderboeken, verhalen, gedichten en columns, zowel in het Nederlands als in het Limburgs.
Veel van haar romans spelen zich af in deze mooie provincie.
Marleen maakte naam in de Romanserie met boeken als 'Zand en zilver' en 'Wintervlinder'. 
In haar romans komen personages voor levensveranderende gebeurtenissen te staan en komt het erop aan dat ze het heft in handen nemen, ook wanneer ze denken dat ze daar niet toe in staat zin.

Lees meer op haar website.

Eerder las ik van Marleen:

De illustrator:

Neem even een kijkje op de mooie website van Paul Wolfs.
Je blijft genieten!

Een dier voor Roos koopt u bij uw lokale boekhandel of bij

Boekgegevens
Titel: Een dier voor Roos
Auteur: Marleen Schmitz
Illustraties: Paul Wolfs
Genre: kinderboeken  
Uitgave: hardcover met illustraties, 29 pagina's
Uitgever: Uitgeverij Eigenzinnig, oktober 2019
ISBN: 978 94 63900 12 6
NUR: 280


Met dank aan Marleen Schmitz voor het toezenden van een recensie-exemplaar.

donderdag 7 november 2019

Ik las: 'Help, de psycholoog verzuipt!', geschreven door Frits Bosch



Help, de psycholoog verzuipt!

Beschrijving:

'Help, de psycholoog verzuipt!' biedt een intrigerende blik in de praktijk van eerstelijnspsycholoog Frits Bosch, een pionier in zijn vak. Een bonte verzameling aan praktijkverhalen uit zijn 36-jarige loopbaan passeert de revue. Bij Bosch vormde het persoonlijke contact met de cliënt altijd de basis voor zijn hulp. Hij zocht bij iedere cliënt een passend hulpaanbod en maakte gebruik van minimale interventies die vaak verrassend succesvol uitpakten. 

Ondanks de hoge waardering van cliënten en huisartsen kregen Bosch en collega's veel tegenwerking van machtige partijen in en rond de GGZ, die voorstander zijn van grootschalige gestandaardiseerde hulp. Help, de psycholoog verzuipt! is daarom meer dan een persoonlijk verslag van een psycholoog die vecht voor zijn beroepseer. Het is een fascinerende analyse van de GGZ in Nederland.

Mijn mening: 

Frits Bosch schrijft de behandeling van zijn patiënten door middel van casussen. Het boek leest door de natuurlijke manier van zich uitdrukken lekker soepel. Hij gebruikt geen moeilijke woorden, waar ze niet nodig zijn.
Bosch houdt het dicht bij huis, om maar te zeggen. Zijn persoonlijke gevoelens, privé-herinneringen en waarnemingen zijn door het hele boek heen geweven.
Duidelijk is dat Bosch teleurgesteld werd door de overheid en de werking van de GGZ. 
In tegenstelling tot zijn eigen opvatting samen met die van de meeste vrij gevestigde psychologen, dat het persoonlijk contact met de patiënt voorkeur verdient, staat de uitvoering van de GGZ wat een meer commerciële aanpak heeft. Daar staat niet de patiënt op de voorgrond, maar de regeltjes en niet te vergeten: het geld!

Een gedeelte van een citaat van psychiater Remke van Staveren in dit boek deed me huiveren:

"Ik had laatst een woedende huisarts aan de lijn. Wat bleek? Hij had maanden geleden zijn patiënte naar onze GGZ-instelling gestuurd vanwege een ernstige depressie. Patiënte kwam op de wachtlijst van het zorgprogramma 'stemming en angst'. Dat duurde zó lang dat ze, inmiddels de wanhoop nabij, zich 'suïcidaal uitte'."

Door 'Help, de psycholoog verzuipt' geeft Frits Bosch een duidelijk zicht op de strijd die hij samen met andere psychologen heeft moeten voeren tegen ziektekostenverzekeraars. 
Het mag toch niet zo zijn dat mensgerichte behandeling door markt(werking)gerichte behandeling vervangen wordt?
Dit scherp boek met heel veel menselijkheid in zich is een aanrader voor iedereen die interesse heeft in de gezondheidszorg in Nederland.

Uit het hoofdstuk 'Kan ik helpen?' waarbij je echt in een deuk ligt van het lachen, lees je ook meer over de werkwijze van Frits Bosch:

"Mijn benadering was erop gericht om eerst een goede relatie op te bouwen met de cliënt, waarbij ook ruimte was voor hun persoonlijke verhaal, en niet te vergeten voor humor. Ik probeerde iedere cliënt hulp op maat te geven, en daarbij maakte ik gebruik van verschillende behandelvormen." 

en

"De vraag is of zorgverzekeraars wel in staat zijn om een goede selectie te maken tussen zorgaanbieders. In de GGZ zie ik dat de afgelopen acht jaar steeds vaker gekozen wordt voor 'oplossingen' waarbij de burger meer geld moet betalen voor minder kwaliteit."

In het nawoord lees je behalve hoe de titel tot stand is gekomen ook waar de keuze voor de afbeelding van de cover vandaan kwam, gevolgd door een dankwoord.
Achter in het boek staat een lijst met geraadpleegde literatuur en de gebruikte (voet)noten op nummer.

In 2011 heeft Frits Bosch ook meegewerkt aan een protestclip tegen bezuinigingen van Minister Schippers in de eerstelijns - GGZ.
Landelijke Vereniging Eerstelijnspsychologen
Tekst en script: Frits Bosch
Zang: Annelies Vree

Annelies Vree en Frits Bosch spelen in de Psychologenband 'Psychokillers'.

Ik heb 'Help, de psycholoog verzuipt' graag gelezen.


De auteur:

Gz-psycholoog Frits Bosch is in 2017 gestopt met zijn eerstelijnspraktijk en is nu actief als beleidsadviseur, supervisor, schrijver en bassist.
Hij heeft opleidingservaring als praktijkopleider en werkbegeleider.
Daarnaast heeft hij zitting gehad in besturen, commissies en werkgroepen van landelijke en regionale verenigingen van psychologen.
Frits Bosch zet zich vanaf 1980 in voor erkenning van de  eerstelijnspsycholoog. In 1990 ontving hij de NIP-onderscheiding vanwege zijn bijzondere verdiensten voor de beroepsuitoefening van de psychologie.
In 2006 was hij redactielid van 'Handboek psychologie in de eerste lijn'.

Help, de psycholoog verzuipt! koopt u bij uw lokale boekhandel of bij

Boekgegevens
Titel: Help, de psycholoog verzuipt!
Auteur: Frits Bosch
Genre: geestelijke gezondheidszorg
Uitgave: paperback, 278 pagina's
Uitgever: Stichting Beroepseer, februari 2019
ISBN: 978 94 92458 94 0
NUR: 895 


Met dank aan de auteur voor het toezenden van een recensie-exemplaar.

zaterdag 2 november 2019

Ik las: 'FRANKLIN: Een Nederlands bevrijdingsverhaal', door Marga Altena, Brian Elstak en Lyanne Tonk


FRANKLIN
Een Nederlands bevrijdingsverhaal

September 1944. 
Kort na Operatie Market Garden − bij het begin van de bevrijding van Nederland − hebben de Afro-Amerikaanse soldaat Franklin en het Nederlandse meisje Liesbeth een innige romance. Franklins plotselinge verdwijning blijft lang een familiegeheim, totdat hun kleindochter Frances vele jaren later op zoek gaat naar haar afkomst.

FRANKLIN: Een Nederlands bevrijdingsverhaal vertelt over Franklin en Liesbeth en daarmee ook over Afro-Amerikaanse bevrijders. Het boek is gebaseerd op historische bronnen zoals dagboeken van Nederlanders en herinneringen van Afro-Amerikaanse soldaten aan het gesegregeerde Amerikaanse leger, de bevrijding van Europa en hun contacten met de  Nederlandse bevolking.
(bron info: achterflap)

Mijn mening:

Voor in het boek staat een hier heel toepasselijke quote van James Baldwin:

"History is not the past,
it is the present.
We carry our history with us.
We are our history."

Dit verhaal is gebaseerd op historische bronnen.
Er is zoveel wat ik nog niet wist over onze bevrijders in de Tweede Wereldoorlog! Reden daarvoor is dat niemand op school of thuis het er ooit met me over gehad heeft.
Ik wist natuurlijk wel over onze Amerikaanse, Canadese en Engelse bevrijders, maar dat zoveel (een tiende) van de de Amerikaanse soldaten een Afro-Amerikaanse afkomst had was mij niet bekend.

Het boek begint met de verhaallijn van Frances. Zij is de kleindochter van Franklin en Liesbeth en heeft heel haar leven niet het naadje van de kous geweten. Zelfs in haar geboortestreek wordt aan haar gevraagd waar ze écht vandaan komt.
Toen ze achttien was werd ze door de ouders van haar vriendje haar zijn allochtone vriendinnetje genoemd. Haar vader gaf haar een cadeau om haar te troosten; het was een medaillon met daarin twee foto's: één van haar oma Liesbeth en de andere van haar opa Franklin, een Amerikaanse bevrijder.

In de wisselende verhaallijnen van Frances, Frank (de vader van Liesbeth), Liesbeth, Franklin, Theo (de Heeroom van Frank) en Harriet (een Amerikaanse tante van Frances) lezen we hoe het hen allen is vergaan tijdens en na de oorlog. Brieven werden bewust achtergehouden en soldaten werden zomaar overgeplaatst omdat dat gemakkelijker was.

Ik las ook over Gerritje, een jong meisje van een jaar of zestien met heel kort haar dat zwanger was van een Afro-Amerikaanse soldaat:
"Ik dacht eerst dat ze was ontluisd, maar het zat anders."

Hier en daar schaamde ik me dat ik een Nederlandse ben. Tot voor kort dacht ik dat wij (Nederlanders) ons niet hoefden te schamen over die tijd. Maar over wat hetgeen gebeurd is met de Afro-Amerikaanse bevrijders, hun geliefden en hun nakomelingen moeten we echt even nadenken!

"Ik weet wel dat jullie over mij fluisteren: 'die ongehuwde moeder met een kind van een zwarte soldaat!' Maar we weten allebei dat ook die soldaten ons hebben bevrijd en ons te eten hebben gegeven toen we honger leden! En nu is mijn kind te min?"

Deze prachtig vormgegeven graphic novel is gedeeltelijk in het Engels omdat in die gedeelten de gedachten beschreven worden van een Engelstalig persoon.

Wat heel leuk was om te ontdekken: ik kwam tijdens het lezen een aantal bladzijden tegen die ik werkelijk open moest snijden om te ontdekken wat ze voor me verborgen hielden door deze Japanse bindwijze! Hier vond ik afbeeldingen die als extra informatie dienden bij het verhaal.

Ik heb FRANKLIN: Een Nederlands bevrijdingsverhaal graag gelezen, ook omdat het een ware eyeopener voor me was! 


De tekeningen zijn van Brian Elstak, de vormgeving is van Lyanne Tonk en het scenario is van Marga Altena.

Illustrator Brian Elstak is bekend om zijn veelzijdige grafische werk. Brian was betrokken bij tentoonstellingen in het Stedelijk Museum en het Tropenmuseum in Amsterdam; bij de tentoonstelling Zwart en Revolutionair: Het verhaal van Hermina en Otto Huiswoud i.s.m. The Black Archives.

De vormgeving werd verzorgd door Lyanne Tonk. Haar website geeft een mooi overzicht van haar werk.

Auteur Marga Altena is cultuurhistorica gespecialiseerd in de beeldvorming van etniciteit en racialiteit. Ze schreef het boek A True History Full of Romance: Mixed Marriages and Ethnic Identity in Dutch Art, News Media, and Popular Culture (1883-1955).

NB: Naast de graphic novel is er een tentoonstelling: Zwarte Bevrijders: Afro-Amerikaanse soldaten in Nederland. 
De tentoonstelling is achtereenvolgens te zien in het Vrijheidsmuseum in Groesbeek (16 september – 25 november 2019), Theater aan het Vrijthof te Maastricht (1 december 2019 – 25 januari 2020) en het NIOD, Nederlands Instituut voor Oorlogs-, Holocaust- en Genocidestudies te Amsterdam (3 februari 2020 – 10 april 2020).
(bron info: ROSE stories)

FRANKLIN: Een Nederlands bevrijdingsverhaal koopt u bij uw lokale boekhandel of bij:

Boekgegevens
Titel: FRANKLIN: Een Nederlands bevrijdingsverhaal
Auteur: Marga Altena
Illustraties: Brian Elstak
Ontwerp: Lyanne Tonk
Genre: graphic novel, realistische strips, fictie vanaf 13 jaar.
Uitgave: soft cover met flappen, gebonden, geïllustreerd, 152 pagina's
Uitgever: ROSE stories, 16 september 2019
ISBN: 978 90 83002 85 9
NUR: 284, 363


Met dank aan ROSE stories voor het toezenden van een recensie-exemplaar.

donderdag 22 november 2018

Ik las: De dood heeft blauwe ogen - Karin Hazendonk


De dood heeft blauwe ogen

De hoofdpersoon Jan van Dijk is een man waar je niet jaloers op hoeft te zijn; hij heeft een saaie baan en een zo mogelijk nog saaier huwelijk met Martine. Het enige lichtpuntje in zijn leven is zijn dochter Hannah.

Je leest over Hannah die haar vader er van overtuigd heeft om haar naar een feest te laten gaan, samen met haar beste vriendin. Jan heeft niet in de gaten dat hij voorgelogen wordt over de locatie en de aard van het feest. Want zoiets doet zijn Hannah niet!
Wanneer Hannah verdwijnt nadat ze het feest bezocht heeft stort zowel zijn leven als dat van zijn vrouw in.
De geheimen die boven komen over hoe hun huwelijk in elkaar zit maken het leven niet eenvoudiger voor het gezin. De sfeer wordt steeds meer beklemmend.

Loes de Koning voelt zich ondergewaardeerd door haar teamchef. In haar hoedanigheid als familierechercheur heeft ze de zaak van de verdwijning van Hannah op haar bordje gekregen. Dat ging niet zonder slag of stoot; de minachting van Donald Roelofs is goed voelbaar. Van de andere kant is het de mening van Loes dat hij het niet waard is om het rechercheteam te mogen leiden.
Ze onderhoudt het contact met de ouders van Hannah en dat is niet altijd even gemakkelijk.

'Blijft u maar zitten,' zei ze terwijl ze opstond. 'Ik hou u op de hoogte.'
De banale woorden dreunden na in haar hoofd. Nog voordat ze de deur achter zich dichttrok, hoorde ze het oorverdovende zwijgen van twee wanhopige mensen.

De spanning in het huwelijk van Jan van Dijk en zijn vrouw Martine is niet iets van de laatste tijd: dat smeult al veel langer. Martine heeft meer geheimen dan in eerste instantie zichtbaar zijn. Hoe hun relatie uiteindelijk verloopt is een verhaal binnen het verhaal.

In de vrij korte hoofdstukken staat vaak de naam van de persoon uit wiens oogpunt we meekijken, als titel vermeld. Dat geeft een prettige en soepele afwisseling van personages. Je leert ze goed kennen op deze manier. De spanning wordt goed opgebouwd en de gevoelens van alle personen worden duidelijk beschreven in deze thriller.

Bovendien spreekt er een waarschuwing uit; we moeten niet iedereen meteen geloven, ook als de personen ons na aan het hart liggen. Vaak wordt daardoor erger voorkomen. Dat geldt ook voor op de werkvloer.
Controleren wil tenslotte niet zeggen: niet houden van of niet respecteren; dat feit moeten we dan wel blijven benadrukken.

"Karin Hazendonk heeft met De dood heeft blauwe ogen een geloofwaardige, hedendaagse thriller neergezet. Het is geen snelle thriller, maar dat is in dit geval ook niet nodig om het gewenste effect te bereiken." - Graag gelezen 


(foto: LetterRijn)

De auteur
Karin Hazendonk (Utrecht 1961) raakte al op jonge leeftijd gefascineerd door boeken en het was haar dan ook als snel duidelijk dat ze ooit zelf zou gaan schrijven. In het dagelijks leven is ze bij een klein bedrijf werkzaam als boekhouder.
De avonden en de weekenden zijn gereserveerd voor haar gezin, twee herdershonden en haar grootste liefhebberijen: lezen en schrijven!
Lees meer over Karin op haar auteurspagina bij Uitgeverij LetterRijn.

Eerder las ik van Karin Waanidee en was behoorlijk onder indruk. Klik op de gekleurde link en lees dan mijn recensie.

De dood heeft blauwe ogen koopt u bij uw lokale boekhandel of bij

Boekgegevens
Titel: De dood heeft blauwe ogen
Auteur: Karin Hazendonk
Genre: thriller
Uitgave: paperback, 288 pagina’s
Uitgever: Uitgeverij LetterRijn, juni 2018
ISBN: 978 94 91875 57 1
ISBN: 978 94 91875 66 3 (eBook)


Met dank aan Uitgeverij LetterRijn voor het toezenden van een recensie-exemplaar.